De Hertenman en andere natuurwezens

door | 19 nov 2021 | Heidendom, Natuurwezens, Sprookjes

 

Wij van de Stam van de Vos zijn nieuwsgierig naar heidense ervaringen van anderen. Dit kunnen theoretische verhalen zijn, maar ook belevenissen. Zo ook hier een verhaal van Linda. Ze vertelt boeiend over haar ontmoeting met de Hertenman en andere natuurwezens.

De Gobelin

Als kind zag ik ”ze” al. De eerste herinnering die ik heb aan deze energien is toen ik als drie-vier jarige een een klein wezentje met puntoortjes en gloeiende ogen achter mijn knuffels vandaan zag gluren. Ik was bang, want Gobelins zijn niet echt prettig voor een 3-jarige en ook niet echt ‘normaal’ in Nederland. Ik zag wel vaker dingen vanuit mijn ooghoeken. Nog steeds heb ik een sterke verbinding met stenen, bomen en dieren. Vooral stenen, ik ”voel” daar energieën in.

Naarmate ik ouder werd, werd ik meer opgeslokt door het systeem. De tekeningen die ik toen van ”mijn wereld” maakte, werden als fantasie beschilderd, dus niet als echt. Ik werd er zelfs om uitgelachen en gepest. Voorheen kon ik uren lang naar buiten kijken, naar al die taferelen voor me. Ik vroeg me af waarom niemand anders zag wat ik zag.

Door de jaren, kon uren dwalen door het park en door de middeleeuwse straten van het stadje waar ik ben opgegroeid. Vooral de begraafplaats was een interessante plek waar veel wezens, entiteiten en energieën waren. Uren lang kon ik daar zitten en praten. Mn ouders maakte zich oprecht zorgen. In die tijd, toen ik een jaar of 9 was, kreeg ik gezeldschap van drie vaste natuurwezens.

Het werden slechts schimmen

Maar tijdens de middelbare schooltijd werd alle vrije tijd opgeslokt door huiswerk. De verbinding met natuurwezens werd zwakker en begon te verwateren. De heldere beelden van de wezens die leven in de stenen, de bomen en in het water werden vager. Tenslotte werden het slechts schimmen die ik af en toe waarnam vanuit mijn ooghoeken. Geestelijk voelde ik me niet aangesloten bij de materielistische wereld om me heen. Tijdens deze periode ging ik meer op internet, ik werd een echte achter de computer hangende chips etende zolder trol.

Ik starte met een studie, voelde me totaal onkoppeld van de aarde. Op mijn achtiende raakte ik verzeild in een verkeersongeluk waarbij ik een bijna dood ervaring had. Geen idee hoe lang ik weg ben geweest, maar het voelde goed. Even was ik aan de andere kant waar de wezens en energieën verblijven. Het zou echter nog 10 jaar duren voordat ik weer contact met ze wilde leggen.

De bossen in Noorwegen

10 jaar later verhuisde ik naar Noorwegen. In die periode erna ben ik getrouwd, moeder geworden en gescheiden. Hier in de bossen is het makkelijk aarden, ook het contact leggen gaat makkelijker. Sommige wezens zijn erg opdringerig en zelfs van verre eisen ze hun aandacht op. Ze zijn niet blij met dat de mensen hun omgeving verstoren, of zelfs maar als je langs loopt. Achter het huis waar mijn zoon en ik wonen ligt een meertje. Het ligt langs een deel van de oude postroute en het wemelt er van het leven, leven welke niet voor iedereen zichtbaar is.

Er liggen hier achter drie meren, waarvan een er diep in het bos ligt. De Nøkken of de Nekker die daar huist laat zich niet vaak zien, communiseren gaat geregeld telepatisch. Er ligt ook een draaisteen, dat is een steen die altijd warm aanvoelt, soms ineens verdwijnt en dan na enkele dagen of weken weer te voorschijnkomt zonder ook maar een afdruk achter te laten. Van deze draaisteen word ik oprecht blij.

Vacuümplekken

Nu wordt er een nieuwe weg aangelegd, hele bergen en heuvels worden opgeblazen en platgewalst. Dit zorgt voor de nodige onrust, ook aan de onzichtbare kant. Er is veel boosheid en verdriet want het is hun omgeving. Hun woningen, hun leven word tenslotte met geweld omgeploegd.

Deze boosheid is te voelen door wat ik noem vaccuümvlekken. Dat zijn plekken waar vaak veel graniet, ijzer en water in de buurt zijn. Er eerst daar een enorme stilte, je hoort je eigen bloed suizen in je oren. Soms kom je zelfs in tijd vaccuüm terrecht. Deze zomer heb ik een aantal keren meegemaakt dat ik over een pad liep. Het bewegen ging moeilijker, ademhalen ging als of door een rietje, het was alsf ik door een dikke groene drap heen liep. In de eerste instantie had ik het niet eens door. Ik was gefocussed op de gedachte die in m’n hoofd afspeelde en pas toen ik vier keer langs het zelfde aardbeienstruikje liep, werd het vaccuüm verbroken.

Maar nu weer even terug naar de onrust die wij als mensen veroorzaken. Een vriendin van mij woonde een dorp verderop in een nieuw gedeelte. Delen van het bos werden gekapt voor nieuwe woningen. s’ Avonds merkte ik hem voor het eerst op toen ik weer in mijn auto zat. Ik kreeg een drukkend gevoel en suizende oren. Hij, die ik De Hertenman noem, een wezen met een groot energie veld, stond tussen de huizen te briesen. . Woest was hij. Ik ben toen snel in de auto gestapt en naar huis gereden. Bij thuiskomst belde ik mijn vriendin hierover, zij had hem dus ook gezien.

Een shamaan die naar onze kant kan reizen?

De hertenman is niet zoals je die soms ziet in noord en zuid Amerika, een Wendigo. Maar meer een man met ontbloot bovenlichaam en een hertenschedel met gewei. Een shamaan misschien die naar onze kant kan reizen? Na deze ontmoeting van zo’n drie jaar terug, heb ik hem niet meer gezien maar wel dikwijls gevoeld. Niet alleen daar, maar ook in andere gebieden, soms met wel 60-100 kilometer er tussen!

Twee weken terug, het was stralend weer, ik zat te werken toen er op het raam werd getikt. Dit was de Hertenman. De gevoelens die ik van hem kon voelen waren boosheid, verdriet, verwarring en honger. Dat waren de gevoelens die hij mij door stuurde. Ik nam toen met een handje vol bosbessen uit de vriezer en ben samen met hem het bos ingelopen. Over een van de minder belopen paden verdween hij. Ik heb hem daarna niet meer gezien maar ik heb hem wel gevoeld.

Een paar dagen later, vond ik na een storm een zeewezen in één van mijn fietstassen. Die heb ik naar huis gebracht. Dit gebeurde vlak voor 31 oktober, ik voelde veel onrustige wezens en energieën, misschien omdat we als wereld op de grens van grote overgangen staan, wie weet? Nu komt de winterzonnewende dichterbij, het is weer even rustig. Wie weet wat er komen gaat?

Met dank aan Linda voor het schrijven van dit stukje en voor de foto’s.